Het probleem dat een vergrendelde kluis niet oplost
Stel je een kluis in je hal voor. Hoe goed het slot ook is, de kluis zelf maakt een statement: hier zit iets waardevols in. Iedereen die hem ziet kan eisen dat hij wordt geopend — een dief, een gewelddadige partner, een ambtenaar bij een controlepost. Encryptie op zichzelf is die kluis in de hal. De inhoud is beschermd; het bestaan van de inhoud wordt uitgezonden.
Ontkenbare opslag verwijdert de kluis uit de hal. Goed gedaan is er geen zichtbare kist, geen telling van kisten en geen manier om vast te stellen dat er een aanwezig is. De eis "open de rest" faalt — niet omdat je je ertegen verzette, maar omdat "de rest" niet kan worden aangetoond.
Hoe een ontkenbare kluis werkt
Drie eigenschappen moeten samenhangen. Ten eerste, elke kluis is onafhankelijk: elk is versleuteld met sleutels afgeleid van zijn eigen PIN of wachtwoordzin, zodat het openen van de ene niets vertelt over een andere. Ten tweede, er is geen register: nergens wordt een index, lijst of teller van kluizen opgeslagen — de software zelf weet niet hoeveel er bestaan. Ten derde, cijfertekst ziet eruit als ruis: een niet-onthulde kluis is niet te onderscheiden van ongebruikte willekeurige data, voor zowel een persoon die scrollt als forensische tools.
Het resultaat keert het gebruikelijke ontgrendelritueel om. In Sealby "ontgrendelt" een PIN niet "de app" — het kiest een kluis. De juiste PIN onthult zijn kluis; elke andere invoer opent een nieuwe, lege kluis — op identieke wijze. Zelfs een verkeerd ingetypte PIN is niet te onderscheiden van het openen van een kluis die altijd al leeg was, omdat het één en hetzelfde is.
Een korte geschiedenis
Het idee is ouder dan smartphones. Desktoptools — het bekendst TrueCrypt en zijn opvolgers — boden verborgen volumes: een versleutelde container in de vrije ruimte van een andere, met twee wachtwoorden die twee verschillende realiteiten onthullen. Onderzoekers formaliseerden de eigenschap als ontkenbare encryptie. Wat recent veranderde is waar de risico's liggen: het meest persoonlijke apparaat is nu de telefoon in je zak, en dat is het ding waarvoor mensen daadwerkelijk onder druk worden gezet om te ontgrendelen.
Wat ontkenbaarheid niet is
Eerlijke beperkingen, helder gesteld. Ontkenbaarheid beschermt data in rust tegen inspectie. Het kan je niet beschermen tegen iemand die je de PIN ziet invoeren, tegen het zelf bevestigen dat de kluis bestaat, of tegen leesbare kopieën elders — een gesynchroniseerde fotobibliotheek, een chatgesprek, een back-up gemaakt vóór de kluis. En het is geen excuus om de wet te overtreden; het is een manier om je privéleven privé te houden onder druk die dat niet zou moeten bepalen.