Dy mënyrat e dështimit
Planet e trashëgimisë dështojnë në dy drejtime. Tepër të hapura: kode të ndara, dosje “familjare” në re, ekzekutues me qasje të vazhdueshme — privatësia shpenzohet vite para nevojës dhe çdo person shtesë është sipërfaqe shtesë rreziku. Tepër të mbyllura: enkriptim i përsosur, çelësa askund, dhe familja përballet me arkiv të vulosur matematikisht në çastin më të keq. Të dyja vijnë nga përdorimi i një mekanizmi për dy punë — privatësia e përditshme dhe transferimi eventual — që kërkojnë veti të kundërta.
Modeli i çelësit të vulosur
Ndajini punët. Privatësia e përditshme: kasafortë e enkriptuar që vetëm ju e hapni, si më parë. Transferimi eventual: fraza e rikuperimit të kasafortës — çelës që hap vetëm atë — e shkruar, vulosur e ruajtur aty ku procesi i pasurisë do ta nxjerrë: me jurist ose noter, në kasetë sigurie bankare ose e ndarë mes dy personave që u besoni për arsye të ndryshme.
Vetitë dalin natyrshëm. Askush nuk ka qasje sa jeni gjallë dhe mund ta dalloni si ndodhi qasja — zarf fizik, i hapur dukshëm. Shtrirja është një kasafortë e përzgjedhur, jo jeta juaj digjitale. Revokimi është i thjeshtë: zhvendoseni përmbajtjen në kasafortë të re me frazë të re dhe zarfi i vjetër është vetëm letër. Personit që e merr nuk i duhet aftësi teknike — një frazë dhe instalimi i aplikacionit, me udhëzimet tuaja në zarf.
Bëjeni realitet
Tre hapa praktikë e kthejnë modelin në plan. Shkruani udhëzime për një joekspert nën stres: çfarë është zarfi, cilin aplikacion të instalojë, si ta fusë frazën, kë të telefonojë nëse ngec. Provojeni vetë rikthimin një herë në pajisje të dytë, që të dini se fraza në letër punon. Dhe caktoni rikujtues vjetor për të rishikuar përmbajtjen e kasafortës — plani duhet të plaket me jetën tuaj, jo të ngurtësohet në çastin e krijimit.